झापा – सीमापार पूर्वाधार विकासमा एक ठुलो फड्को मार्ने तयारी स्वरूप बिहार सरकारले दुई महत्त्वपूर्ण हिन्दू धार्मिक स्थलहरू—काठमाडौँको पशुपतिनाथ मन्दिर र झारखण्डको बाबा बैद्यनाथ धाम (देवघर) लाई जोड्ने द्विपक्षीय द्रुतमार्गको प्रस्ताव आधिकारिक रूपमा अगाडि बढाएको छ।

झापा र आसपासको मेची क्षेत्रका बासिन्दाका लागि यो आयोजनाले पूर्वी नेपालको बिहार र झारखण्डसँगको सम्बन्धलाई नयाँ स्वरूप दिने मात्र नभई, यस क्षेत्रलाई धार्मिक पर्यटनको मुख्य केन्द्र बनाउने अपेक्षा गरिएको छ।

हाल यी दुई धार्मिक स्थलबीचको यात्रा करिब ५३४ किलोमिटरको कठिन सडक पार गर्दै १४ घण्टासम्म लाग्ने गर्दछ। प्रस्तावित द्रुतमार्गका मुख्य लक्ष्यहरू निम्न रहेका छन्:

• दुरीमा कटौती: कुल दुरीलाई घटाएर करिब २५० किलोमिटरमा झार्ने।
• समयको बचत: यात्रा समयलाई मात्र २ देखि ३ घण्टामा सीमित गर्ने।
• लागतमा कमी: तीर्थयात्री र व्यापारीहरूका लागि ढुवानी र इन्धन खर्चमा उल्लेख्य कमी ल्याउने।

पूर्वी नेपालका लागि प्रवेशद्वार

यो द्रुतमार्ग नेपालको भीम नगर र वीरपुर नाका हुँदै भारतसँग सिधै जोडिनेछ। झापा जिल्लासँगको यसको सामीप्यता रणनीतिक रूपमा महत्त्वपूर्ण छ। यो सडक भारतको सुपौल जिल्लाबाट प्रवेश गरी बिहारका प्रमुख सहरहरू मधेपुरा, सहरसा, खगरिया, मुङ्गेर र बाँका हुँदै अगाडि बढ्नेछ।

झापाका बासिन्दाका लागि यसले कनेक्टिभिटीको एउटा “गोल्डेन ट्रयाङ्गल” निर्माण गर्नेछ। सीमा क्षेत्रमा भारतले पहिले नै ५५४ किलोमिटर पूर्वाधार निर्माण गरिसकेकाले बिर्तामोड वा भद्रपुरका यात्रुहरू सजिलै यस उच्च गतिको सडक सञ्जालमा जोडिन सक्नेछन्। यसले देवघरको यात्रालाई पहिलेभन्दा धेरै सुलभ बनाउनेछ।

आर्थिक प्रभाव: धार्मिक यात्राभन्दा माथि

बिहारका सडक निर्माण मन्त्री दिलीप कुमार जैसवालले आर्थिक वर्ष २०२६-२७ को बजेटमा सडक पूर्वाधारका लागि भारु ८,२६० करोड विनियोजन गरिएको पुष्टि गरेका छन्। यसको ठुलो हिस्सा यही धार्मिक करिडोरका लागि खर्च गरिनेछ।

“यो आयोजना सीमा क्षेत्रको पूर्वाधारमा एउटा कोशेढुङ्गा साबित हुनेछ। यसले सवारी साधन मात्र होइन, अर्थतन्त्रलाई पनि गति दिनेछ,” मन्त्री जैसवालले भने। भारतीय केन्द्र सरकारबाट अनुमति पाउने बित्तिकै यसको निर्माण कार्य सुरु हुनेछ।

झापाका लागि यो किन महत्त्वपूर्ण छ? “पूर्वी नेपालको प्रवेशद्वार” मानिने झापाले यसको प्रत्यक्ष लाभ लिनेछ। धार्मिक पर्यटन बढ्दा पूर्वी नेपालमा होटल व्यवसाय, यातायात सेवा र स्थानीय उत्पादनको माग बढ्ने निश्चित छ। यस द्रुतमार्गले परम्परागत “रोटी-बेटी” को सम्बन्धलाई अझ मजबुत बनाउँदै २१औँ शताब्दीको व्यापारका लागि आधुनिक ढाँचा प्रदान गर्नेछ।